سرما
به تخم چشم ها زده
اشک ها را سوزانده

گرفتم دوساعتی بخوابم که از روز تعطیلم بهترین استفاده رو کرده باشم.باز چیزایی که توی سرم بود نزاشت.متکا رو به عادت به سینه م فشار میدم و میخوابم طوری که یکی از گوش های متکا رو بتونم روی گوش خودم نگه دارم که دفع صدا بکنم.این بار حس کردم که متکا صدای تپش قلبم رو میکشه توی گوش هام.فکر کردم ممکنه به خاطر تخته شکلاتی باشه که قبل خواب خوردم.برای اغتشاش فکرم دلیلی پیدا نکردم.فک کردم حالا که ممکنه به زودی سی سالم بشه از بدنم انتظار صداهای ناشناخته رو بکشم.بهش فکر نمیکنم.فکرم جا نداره

فک کردم تا عیال تعطیل بشه و برم دنبالش چی کار میشه کرد.میشد بشینم دوباره - دیدن جکی براون رو تموم کنم.دیدم کسی رو ندارم که بعد بشینم باهاش حرف بزنم راجع بهش.منصرف شدم.دیدم بی خوده.چیزی که دستمایه ی گپ و حرف نباشه برام بی معنیه.مثلا هیچ وقت بلد نیستم موسیقی رو نقد کنم.خلاصه ش میکنم تو خوب یا بد.یا مثلا تعریف و تمجید هام رو خلاصه میکنم تو شیرین زبونی.ولی بلد نیستم بعدا با یکی راجع بهش حرف بزنم. - کیپ تاکینگ رو شنیدی ؟ / - اوهوم  ...  آهنگ قشنگیه .خوب این یعنی هیچی دستگیرم نشده ازش.ادامه ش خوب نیست.یا نمیدونم وقتی یکی داره از ماشین میگه من به جز نگاه عاقل اندر بز چیکارش میتونم بکنم.خوب ماشین ها رو میشه خیلی دسته بندی های عجیب غریبی کرد که من ازشون سر در نمیارم.برام من ماشین ها یا مثل انواع ب ام و خوش فرم و  وحشین یا مثه ماشین خودم باری به هر جهتن.واسه خسته - کشی و سر کار رفتن خوبه.اگه چیزیش بشه حداکثر میتونم شنونده  ی خوبی باشم و به صدایی که موتور یا هرجای دیگه ایش از خودش در میاره خوب گوش بدم تا بعد بتونم به بابام یا مکانیک منتقلش کنم.با این روش تا به حال ماشین های زیادی رو تعمیر کردم

امروز دوشنبه ست و اینجاها تعطیله.روز خاصیه که برای من ده ها خاطره ی نامفهوم و گم داره.الان برام کاملا بی معنی و معمولیه.دو روز تعطیلی داره که توش بیکارم.دوست دارم روز کاری باشه و سایر کاندیداهایی که برای پوزیشن خالیمون درخواست دادن بیان بشینن به صحبت و روسای " عن به سر" من بفهمن که من با چه فاصله ای ازونا بالاترم و کار رو به من بدن .ولی میدونم الان که روز تعطیلیه هرکدومشون سرشون تو میل باکسشونه و ای میلای صد من یه غاز رو جواب میدن .دارن روزها رو از دست میدن

دیروز از علی صالحی با مجله آسمان مصاحبه میخوندم.پیرمردیه واسه خودش.از بچه گیش گفته بود که صداهای نامفهومی تو سرش بوده و بعد ها یاد گرفته که این صداها رو تبدیل به شعر بکنه و این موضوع دفتر جلد تازه ش بود.به نظرم این برای یه شاعر خیلی ادعای بزرگ و در عین حال یه نوع خودستایی عوام فریبانه ست.ولی این وصله ها به ایشون نمیچسبه.هنوز هم از بهترین شعرهایی که خوندم دفتر هایکوهاش بوده .ولی همیشه فکر میکنم شعر نتیجه ی نگاهه.شاعر باید نگاه دقیق و بی قیدی داشته باشه و از تماشا کردن لذت ببره.با کنج نشینی و خرابات نشینی شعرا و نویسنده ها مخالفم و فکر میکنم شاعر و نویسنده ی خلوت نشین میره به سمت سانتی مانتال نویسی و احساس زدگی.حوصلشون رو ندارم

،سیاه به تن داشتیم و بی خبر از همه جا
بالغ شدیم

کودکی هستم
دارای اختلال حواس
که زمستان سال ها پیش از خانه خارج شده
و هنوز بر نگشته ام

آقا افغانه عوض اینکه بگه " بزا برم خودکار بیارم " بهم گفت : امان بده قلم بگیرم

بریم بمیریم جمیعا

امرو بعده سال ها دونفرو دیدم که داشتن قرار میزاشتن که سر یه ساعتی "آن" بشن

یاد "آن" شدن ها و "ان" شدن های خودمو دوستان افتادم

دوست نداشتم که جمعه است  و تو نیستی

خاک باغچه ی جلوی در را پس و پیش کردم تا کلیدت را پیدا کنم.نبود و من فکر کردم که حتمی جای دوری نرفته ای.خیال کردم باز راه افتاده ای که بازی بچه ها را در پارک تماشا کنی و بعد با گونه های قرمز و مف آویزان برگردی .خیال کردم شاید باز رفته ای نخ و مهره بخری که برای کسی گوش واره ببافی.میدیدمت که از خم کوچه شتابان رد میشوی و نزدیکم می آیی .می دیدم که دستت را دراز میکنی که پنجه ات را به دست بگیرم و بخزیم داخل پاگرد خانه

قولم را یادم نرفته ... دستم به کار نمی رود. بخاری آکواریوم را پایین کشیدم  ،بلکه خزه ها کمتر شوند  تا بعدا سر فرصت  فکری برایش بکنم .دیروز لاشه ی یکی از ماهی ها را از آب گرفتم.نمیدانم کی مرده بود.شاید نیمه های شب.همان وقت که بلند شدم و روی خودمان پتو کشیدم .حیفم می آمد جمعه بشود و تو در رختخواب عطسه بزنی و من برایت عدسی بپزم .ترجیح میدادم برویم و همین را در کاسه های استیل از پیشخوان ساندویچ فروشی باغومیان بگیریم .می خواستم پاییز را در خیابان باشیم .به هر قیمتی

حالا حسابی دستم آمده که کی ها باید "قطع امید" کرد . چه وقت "باید منتظر معجزه" ماند .حالا وقت هایی که "از دست کسی کاری ساخته نیست" مینشینم کنار ظرف ماهی ها و برای همان چند تایی که مانده اند غذا میریزم

دوست ندارم که جمعه است و تمام پزشک ها جوابت کرده اند

یکی از ما باید از بین میرفت
من
یا بمب های صدام

یک سال شد تا دوباره دعوامان بشود و من تلافی کنم.خواستم سریع لباس بپوشم و از خانه بروم ولی سختم آمد.به جایش گلدان کریستالی سنگینی را که با سلیقه ی خودم برای پیشخوان آشپزخانه خریده بودیم برداشتم و به شکم بوفه فرستادم.هرطبقه،مثل آنکه از کار من خوشش آمده باشد خودش را به سر پایین تری می ریخت .راضی نشدم.چنگ زدم به پایه ی میز وسط اتاق و برش گرداندم.یکی از مبل ها انگار که نگاهم می کرد.عاقله مردی می نمود که منتظر است کمی آرام تر بشوم و کمی شماتتم کند .میز واژگون را دور زدم و بازو هام را دور مبل حلقه کردم و به دیوار کوبیدمش.می خواستم چل چراغ نیمه روشن را هم از سقف بیرون بکشم که جرات نکردم
او در تمام این مدت گریه می کرد.می لرزید و گریه می کرد.یک بار هم دیدمش که رفت به سمت اجاق و زیر غذا را کم کرد که شام شبمان ضایع نشود

کلاغ
بر سر مردار
آواز پیروزی می خواند

قار قار قار

کلاغ ها
بر سر مردارها
آواز پیروزی می خوانند

قار قار قار

رخ به رخ  آیینه بر روی صندلی پایه بلندی  نشسته بود و گیسوان  پر جلوه اش را شانه میزد.نیم تنه اش را تابانده  بود و اصرار داشت که خم میان دو کتفش را راست نگه دارد .دسته ای جان دار از موهای مرکب رنگش را حلقه میکرد و بر رویش شانه میکشید.انگار که چاقوی سلاخی را بر روی چرم.انگار که دوازده ساله باشد و از روی قهر بخواهد به داشته ی باارزش کسی اسیب بزند.انگار که بخواهد ساقه ی  بالغی  را از خاک بیرون بکشد و سر دست به تماشا بگذارد.
کارش را که تمام کرد قیچی مینیاتوریش را از کشو بیرون کشید و با وسواس به چیدن موها مشغول شد.

میروم
که خبرهای خوب بیاورم
من برای تظاهر به خوشبختی
خیلی جوانم

بابا طرف رسما از کیون شانس اورده
یعنی چی که نون دلشو میخوره ؟

_________________________________

برای ستاره ای که نمیشناسمش


وقتی که گره از مشتها و ابروها باز بشه
میتونیم بشینیم همه با هم یه دل سیر حرف بزنیم
اون روز اگه رسید
درد دلی اگه مونده بود
میشه بی کم و کسر همشو تعریف کرد
هیچ اسمی به حرف اولش مختصر نمیشه و هیچ حرفی تو لفافه نمیمونه
یه روز این دستها تو هوا میچرخه و وقت پایین اومدن تو سر و گوش کسی سیلی نمیشه
تا اون روز باید به همین چیزایی که داریم قانع باشیم

ببخشید خانوم شما "گلشیری" مورد علاقتون کیه ؟
شجریان" چی گوش میدین ؟
از  کدوم " کاپولا" بیشتر خوشتون میاد؟


پی نوشت :هنوز هم حرف حضرتش رو بعده سالها بایستی ته هر پست نوشت
روحش شاد

! مبارزا
عظمت خایه گانت را می ستایم
و در آرزوی بازشنیدن بلف هایت می مانم

شده ام مثل یک دستمال پرزدار با کمی نم که هرچه گرد و و غبار در اطرافم هست را خریدارم.کاسه ی پلاستیکی بزرگی را کنار دستم میگزارم و کیسه ی آفتابگردان قنادی لادن را- که ناخواسته با پدرم شریک شده ام -نیز جایی کنار موس بی قواره ام جاسازی میکنم که دستی به هر دوشان برسانم.مرشد و مارگاریتا را که به پیشنهاد عباس معروفی-انگار که خودش پای تلفن بهم گفته باشد،انگار که صد سال است میشناسمش-خریدم گاهی به دست میگیرم و گاهی از دست.هنوز نه خبری از مرشد است و مارگاریتا هم هنوز رخ نشان نداده.میخوانم و در خیال چرخ میزنم.گاهی یادم میرود که دیگر نوزده ساله نیستم وبرنامه هایی میچینم برای فردایی که در حقیقت پشت آن میز لبه دار و ژولیده سوزانده خواهد شد.گاهی به هوای اینکه دوستی تازه ای شکل بگیرد پیغامی با یکی از همین هایی که در اینترنت زیادند رد و بدل میکنم که خودم از پی گیریش سر باز میزنم.نه من به دوست احتیاج ندارم.من به هیچ کدام از این ها که برای خودنمایی "دارن آرنوفسکی" میبینند و "میوز - میوز" میکنند احتیاج ندارم.حوصله شان را ندارم.اینجا مثل کلاس های زبانیست که به ناچار همه به زبانی غیر از آنچه میشناسند حرف میزنند.اینجا هیچ کس آنچه را که گفتنیست نمیگوید و هیچ گاه جایی برای حرف های "به جا" یافت نمیشود.من خودم هم یکی از آن خودنماهای بی آبرویم.روی دسکتاپم پر است از ترانه های شماعی زاده.هر روز به سایت خبری پرسپولیس سر میزنم و کامنت ها را میخوانم.برنامه های آشپزی هیچ فرستنده ای را از دست نمیدهم.در به در دنبال اکیپ جواد فوتبال دوست میگردم که از ابی و داریوش هم تغذیه ام کنند.هیچ چیز را با قدم زدن همراه با عیال-چقدر دوست دارم این کلمه ی خالطور را- در جمشیدیه تاخت نمیزنم.دوست دارم همیشه ام را به الواطی و چرندگویی بگذرانم.در عین حال بدم هم نمی اید اگر جایی کسی از کتاب حرفی زد "کافکا در کرانه" و "اگر شبی از شب های زمستان مسافری" را به رخ بکشم و به خودم را سینه چاک پولانسکی نشان بدهم.قمپز روشنفکری بگیرم که من به فال حافظ و انواع و اقسام مناسبت ها بی اعتقادم ولی در عین حال دلم برای هفته ی آخر اسفند و پیاده روهای سرپل گر بگیرد.در اجرای "نگاه عاقل اندر سفیه" برای خودم صاحب سبک و کرسیم ولی هرجا که دست بدهد داد احترام و مساوات اجتماعیم به اسمان میرود.عین روز برایم روشن است که چرا آنچه میخواستم نشده ام و در عین حال مقصر درجه ی اول را هم بارها محاکمه کرده ام و خودم را تبرئه.من هم یکی از آن میلیون ها نفری هستم که در امپراطوری دروغ زاییده شده و خود را به نان شبش فروخته ولی در آزاد اندیشی خودش را بی رقیب میبیند و به کمتر از اجرای قانون مدنی بلژیک راضی نمیشود.من یکی از میلیون ها نفری هستم که هر روز چس ناله مینویسند و فردایش از دیدن دفعات تکثیر نوشته شان باد به غبغب میاندازند و خود را با داستایوفسکی و ویرجینیا ولف در یک سطح میبینند(حتی اگر مثل من هیچ وقت به خواندن چیزی از این دو مرحوم رغبت نشان نداده باشند) . من وقتی اینها را میبینم و میبینم که تنها نیستم از درون یخ میزنم ولی باز هم حفظ ظاهر میکنم و پای  "آن بالایی ها" و پدران و مادران را به میان میکشم.من هم گاهی با خدا حرف میزنم و گه گاه به این فکر میکنم که در مقیاس کهکشان ها خدا باید مرا با چه کیفیتی ببیند؟من یکی از میلیون ها نفری هستم که گم شده اند و به آن می بالند.من یکی از آن میلیون ها پتیشنی هستم که به تخم بالادستی ها حواله شدم.من یکی از میلیون ها خانه  خالی ای هستم که کسی بر پس دیوارهایش از معشوقه ای لب میگیرد.من یکی از آن اعشار هایی هستم که با عدد بالایی رند میشوند